Dziś koło godziny 18, esemesowa wymiana zdań:
- chciałabyś się spotkać?
- kiedy?
- wyjrzyj przez okno swojego pokoju :D
Co prawda nie czekał tam z gitarą, na serenadę nie miałam co liczyć, ale i tak... moja potrzeba romantyzmu została zaspokojona. Sekundę później oczywiście wpadłam w popłoch - w pokoju bałagan, włosy tragiczne, Siostra swoje właśnie farbowała... Apokalipsa, ot co. Zaczęłam wrzucać na siebie ciuchy coby wybiec przed klatkę na spotkanie, Mamita postanowiła dorzucić swoją cegiełkę do budowania romantycznej atmosfery wręczając mi worek ze śmieciami i rozkazując się ich pozbyć po drodze. No świetnie.
- to dla ciebie (wręcza mi żółciutki liść kasztanowca)
- chodź, wyrzucimy śmieci.
- ponieść ci worek? (gentleman)
Dalej było wspólne oglądanie Pingwinów z Madagaskaru, TBBT i Dwóch i pół (Siostra nie dość, że zaszczyciła nas swoją obecnością to jeszcze przyniosła chrupki!), pyszna kolacja zrobiona przez Mamitę, fascynowanie się kotami, niezwykle poważne rozmowy z Aerosmith w tle i uderzenie okrutnej rzeczywistości -> czas powrotu póki jeszcze autobusy jeżdżą częściej niż co 2 godziny.
Z zadowoleniem stwierdzam, że co jak co, ale chłopak to mi się całkiem udany trafił (oczywiście wmawiam sobie też geniusz moich umiejętności wychowawczych).
zaskakujmy się!
Julia
PS. dla tych, którzy wciąż nie czają niezwykłości wydarzeń dzisiejszego wieczoru: D. mieszka bardzo daleko ode mnie (trza się tłuc komunikacją miejska min. 50 minut, a jak się ma pecha to nawet z 1,5h) i jeszcze dodatkowo miał być w tym czasie na koncercie.
