estudiante

Z konieczności zabrałam się dziś za sprzątanie pokoju. Tak, bo idą święta, a przecież nic tak nie psuje świątecznej, rodzinnej atmosfery jak kurz w najdalszym kącie najrzadziej używanej szuflady. Zostawszy sam na sam ze ścierką, płynem i podejrzanie niewielkim bałaganem (serio, to nie jest normalne) układałam sobie w głowie dzisiejszą notkę. Rezultat moich refleksji był jednak katastrofalny - zapowiadało się na denną notkę z rodzaju 'rzygam już własną przeciętnością; nie nadaję się do tworzenia normalnych relacji międzyludzkich; przyszłość maluje się w ciemnych barwach; ciekawe dla ilu osób jestem już tylko dziewczyną swojego chłopaka; o boże jakie życie jest straszne'. Oszczędzę wam jednak czytania tych wszystkich bzdetów.

Zamiast tego pochwalę się, że w niedzielę, 3 dnia pracy, serwując klientom piwo teleportowałam je z tacy na stół w tak magiczny sposób, że obydwie szklanki nie uszły z życiem, a znajdujący się w nich uprzednio jasny płyn zalał wszystko co tylko się dało. Klienci byli jednak bardzo wyrozumiali i zamiast mnie opieprzyć (m.in. za zalane ciuchy) zdobyli się nawet na żarty z zaistniałej sytuacji. Po raz kolejny los mi udowodnił, że może i rozumu mi brak, ale szczęścia wręcz przeciwnie.

Jakaś taka koślawa ta notka. Wybaczcie.

Julia

Czasem nadchodzi taki moment, że choć znów namieszałam potwornie, nie mam już sił przepraszać i ganiać się byle tylko wszystko naprawić. Poukłada się, albo nie... czuję, że i tak nie mam na to wpływu. Mój los nie jest w moich rękach. To się chyba nazywa bezsilność.

Skupię się raczej na sobie, na tym żeby się jakoś pozbierać. Oglądam przegadane filmy - dla takich właśnie chwil powstały Dwa dni w Paryżu (zakochuję się w Julie Delpy, a raczej odnawiam fascynację po Przed zachodem słońca) i Rozmowy z innymi kobietami. Spędzam długie minuty podziwiając niedorzecznie pomarańczowy lakier na paznokciach, który jakoś niespodziewanie komponuje mi się z całkiem zadowalającą opalenizną. Pod ręką mam czekoladę. Gęstą, mleczną, uruchamiającą fabrykę wymuszonego szczęścia. Jutro pewnie znów nie pójdę do szkoły (ostatni raz byłam we wtorek, teraz to i tak już kompletnie bezcelowe) - pole magnetyczne generowane przez łóżko nie pozwoli mi odejść. W środę zmuszę się by wyjść, spędzę koszmarne pół godziny zastanawiając się w co się ubrać i stwierdzając, że w niczym nie wyglądam dobrze, a tak w ogóle to przecież miałam ćwiczyć.

A od czwartku... Tak, w czwartek wezmę się za siebie. Zdecydowanie. Będę biegać, pływać, katować się A6W czy co tam mi do głowy przyjdzie.

Tymczasem pogniję sobie jeszcze w pokoju walcząc ze sobą by nie zadzwonić, nie napisać... Kolejny raz. Już nie.

tęskniliście?

Julia